When Pigeons Break Wings.

(Mijn geweldige domestische superkat Piet)

"Dag."

Mensen die kortaf doen zijn de duivel.

Klein vervolg van het verhaal;

...

“Oh, maar dat doet er allemaal in het geheel niet toe, wees maar niet bang,” sprak Niels op verzekerde toon. “U krijgt uw kat, wat er ook gebeurt. En ik kan u verzekeren dat hij van top tot teen in orde is.”

De man in badjas was niet voorbereid op zo’n inhoudelijk antwoord. Er kwam wat gestamel uit zijn mond, die nu net als zijn badjas half open hing. Verreweg de meest vertegenwoordigde gedachte die momenteel de kop opstak in het hoofd van de man was immers “ik wil slapen.” Hierom vergde het veel concentratie en enige ogenblikken voordat de man, die nog steeds stijf als een hark in de deuropening was gepositioneerd, zich tot een coherent antwoord kon brengen.

“Meneer, ga alstublieft weg. Ik hoef geen kat, ik heb geen kat. Geen kat dus. Geen kat, begrijp je?” De man begon zijn geduld te verliezen en leek het te overwegen om boos te worden, maar met tegenzin. Hij deed een meelijwekkende beweging naar de deurknop.

Niels schudde zijn hoofd, maar niet ter beantwoording van de vraag. “Ik vrees u mij niet geheel begrijpt.”

Hij pakte van achter hem een kartonnen doos met enkele openingen aan de zijkant. Er zat klaarblijkelijk een kat in. “Het gaat niet erom of u tot op dit moment een kat had. Net zomin is het relevant of u de kat daadwerkelijk hoeft, zoals u zei. Dit is simpelweg uw kat. Hij behoort toe aan niemand anders dan aan u. Ik kom hem niet overdragen; ik heb uw kat.”

De laatste zin werd ter verduidelijking door Niels stevig ondersteund door allerlei handgebaren.

Het einde is in zicht, wees maar niet bang. Of wel, ga dan vooral je gang.

Vandaag iets muzikaal laid-backs. 

Met Thunderheist, de band die ik voor Vice heb geinterviewd, had ik een gesprek over hoe geweldig de Nederlandse cultuur wel niet was. Ik heb maar iets gezegd in de trant van "Dutch people don't like arguing with you, they're just laid-back." Hier werd stellig instemmend op gereageerd. Fucking vette gasten trouwens.

Dit is een heel, heel relaxed nummer van de zanger van een heel, heel relaxede band. 

Dudes die ik overigens live ga zien in augustus, maar dat is weer een ander verhaal.

(Eddie Vedder - Hard Sun)

Aldus beeindig ik deze sessie; puntjes op de tweede e. 

Adios~

Hit from Eight Angles.

Faffie, bitches.
Deze avond was ik op mijn nichtjes aan het passen. Na de Sunday Times te hebben versleten, mezelf intellectueel te hebben bevonden door programma's als Netwerk te volgen en daar instemmend bij te knikken, besloot ik maar eens mijn laptop aan te zetten. Wat er toen gebeurde is de tekst hieronder.

Het onuitstaanbare, afschuwelijk schrille geluid van de deurbel galmde door de lege straat. Op het moment waar de mensheid finaal was overgegaan tot devolutie, hadden naamloze vennootschappen die gelegenheid aangegrepen om tot het produceren van elektrische deurbellen over te gaan. Want ja, waarom een doodgewone deurbel, als je jezelf ook audiovisueel kan laten verkrachten door zijn elektrische tegenhanger?
De schemerzone achter de deur was tot een waas verheven door het matte glas. De man op de stoep onderscheidde desondanks beweging aan de binnenkant van de deur. “Ah,” zei hij hardop, alsof het zo geweldig was dat er open werd gedaan dat het ethisch verplicht was om uit tevredenheid een expressieve kreet in die trant te slaken.
Na het krakkemikkige openen van de deur toonde een man zich aan de verduisterde buitenwereld. Zijn suggestief halfopenhangende badjas deed de buitenwereld vermoeden dat er zich binnen wel eens hele interessante dingen zouden kunnen afspelen. Maar evengoed was zo’n detail op het laatste moment bewust door de man zelf nagebootst, om bij diezelfde buitenwereld maar de illusie te wekken dat zijn leven wel degelijk gevuld was met dingen waarbij je badjas potentieel half open hangt en ook, jawel, om 7 over 12 ’s nachts.
“Ja?” vroeg de man in badjas zonder enige noemenswaardige lichaamstaal. Dit achtte de aanbellende man een correct moment om een stap naar voren te zetten en zonder waarschuwing zijn hand uit te steken.
“Niels, aangenaam.” De man in de deuropening wierp een onthutste blik op de uitgestoken hand, alsof het een zwevende, vieze salamander was. Hij opende zijn mond, maar een antwoord bleef tot nu toe uit.
“Ik ben hier,” ging Niels daarom maar verder, “voor uw kat. Ik heb uw kat gevonden.”
Bij het vallen van het woord kat besloot de man in badjas dat hij dan maar moest antwoorden, potverdorie nog aan toe. Dit was op te maken aan zijn wenkbrauwen, die op het moment dat het eerder vermelde woord werd uitgesproken onmiddellijk een andere positie op de kalende kruin van hun gastheer aannamen.
“Ik heb geen kat.”
Niels deed een kort, vriendelijk knikje. Kenners zouden dit knikje herkennen als gelijkend aan het gebaar dat topschakers wel eens maken wanneer hun tegenstander een slechte, maar begrijpelijke zet doet.
“Nee, dat klopt. Ik heb uw kat. En bij deze kom ik hem aan u overhandigen.”
“Luister,” zei de man, zichtbaar naar woorden zoekend, “Niels. Luister, Niels. Dit is een misverstand. Het spijt me. Ik heb geen kat, en ik hoef er ook niet een.”

Oeh, een cliffhanger! Jawel.

(Waarom al mijn gedachten zijn terug te voeren tot het onderwerp katten, is mij ook een raadsel, ja.)

Verder, een nummer dat mijn afgelopen week weerspiegelt, en toevallig ook nog eens geweldig is. Luister het en proef de zomer. Ofzo.

Oh No! Oh My! - I Have No Sister (MP3)

Adios~

Introduction.

Laatst kwam ik deze chillaxende dude tegen, ergens rondom de Biltstraat. Als je een kat als deze ziet, denk je dan ook niet, damn. Was ik maar een kat. Vast en zeker wel, en als je dat niet denkt onderdruk je enkel je opgekropte innerlijke gevoelens, emotieloze vlegel.  

Katten behoren immers zonder twijfel tot de geweldigste wezens op onze aarde. Kijk nou ter vergelijking eens naar zo'n schreeuwend banaal dier als een hond of een paard. Neem de niet noemenswaardig intrigerende kenmerken van beiden goed op in je hoofd. En denk -nu- aan een slapende kat. Boem - wow. Mensen, wat een verschil.

Die pluizige, snorfietsende viervoeters houden ons voor de gek. We wanen ons intelligenter en meer ontwikkeld, maar wie worden er nou tot in den uitersten vertroeteld, en ontspringen zodoende de dans der inspanning? Juist.

Hermes schudde zijn hoofd, en deed de capuchon van zijn vest omhoog.
“Je kan het niet zo simpel maken. Alles wat ik de laatste dagen heb gevoeld is echt niet simpelweg te verklaren als gevolg van een al dan niet eerste liefde. Alsof alleen de kwalificatie ‘eerste’ alles zou veranderen. Zo werkt die shit niet.”
Simon keek hem aan met een blik alsof hij dit argument moeiteloos kon weerleggen, maar hemzelf hiervan uit respect weerhield.
“Je kan gewoon niet alles verklaren, snap je?” ging Hermes verder. “Sommige dingen zijn bestemd om onbereikbaar te zijn voor ons. En misschien is dat wel okay.”
Simon besloot om nu toch maar te spreken, al was het slechts uit belang van zijn argumentatie.
“Ik zeg alleen maar dat het een breed erkende term is.”
Hermes zei niets en staarde hem lang aan.
“Simon, je bent een fucking kat. Wat weet je hier sowieso van?”
“Nou niet bijdehand gaan doen, hè.”

(Uit een oud verhaal van mij.)

Dit nummer gaat over katten. Okay, niet. Maar het is wel de shit, snitch.

HEARTSREVOLUTION - Ultraviolence (Dubka Remix) (MP3)

Dat was het weer. 

Doei~